کتيبه

فتاد ه  تخته سنگ آنسوي تر ،  انگار  كوهي  بود

و  ما اينسو  نشسته  ، خسته انبوهي

 زن  و مرد  و جوان و پير

 همه با يكديگر  پيوسته ،  ليك  از پاي

  و با زنجير

  اگر دل مي كشيدت  سوي دلخواهي

  به سويش  مي توانستي  خزيدن  ،  ليك  تا آنجا  كه رخصت  بود

 تا زنجير

 ندانستيم

ندايي بود  در روياي خوف  و خستگيهامان

 و يا  آوايي  از جايي  ، كجا ؟ 

 هرگز  نپرسيديم

 چنين  مي گفت

 فتاده  تخته  سنگ  آنسوي ،  وز پيشينيان  پيري

 بر او  رازي  نوشته  است ، 

هركس  طاق  هر كس   جفت

  چنين  مي گفت  چندين  بار

 صدا ،  و آنگاه  چون موجي  كه بگريزد   ز خود  در خامشي  مي خفت

 و ما چيزي  نمي گفتيم

 و ما   تا مدتي  چيزي  نمي گفتيم

  پس  از آن  نيز  تنها  در نگه مان  بود اگر گاهي

  گروهي  شك  و پرسش  ايستاده بود

 و ديگر  سيل  و خستگي  بود  و فراموشي

و  حتي  در نگه مان  نيز  خاموشي

  و تخته سنگ  آن سو  اوفتاده  بود

شبي  كه لعنت  از مهتاب   مي باريد

و پاهامان  ورم  مي كرد و مي خاريد

 يكي  از ما كه زنجيرش  كمي  سنگينتر  از ما  بود    ،  لعنت  كرد گوشش  را

 و نالان  گفت :‌ بايد  رفت

 و  ما با  خستگي  گفتيم :   لعنت  بيش  بادا  گوشمان را  چشممان  را نيز  

بايد  رفت

 و رفتيم  و خزان  رفتيم  تا جايي  كه تخته  سنگ آنجا بود

 يكي  از ما  كه زنجيرش  رهاتر بود ،

بالا  رفت ، 

 آنگه خواند

 كسي  راز  مرا  داند

 كه از اينرو  به آنرويم  بگرداند

  و ما با  لذتي  اين  راز  غبارآلود  را مثل دعايي  زير لب تكرار  مي كرديم

 و شب شط  جليلي  بود  پر مهتاب

 

  هلا ، يك ... دو ... سه .... ديگر پار

  هلا ، يك ... دو ... سه .... ديگر پار

عرقريزان ،  عزا ، دشنام ، 

گاهي  گريه  هم كرديم

  هلا ، يك ، دو ، سه ،  زينسان  بارها  بسيار

 چه سنگين  بود  اما سخت  شيرين  بود  پيروزي

 و ما  با  آشناتر  لذتي ،

هم خسته  هم خوشحال

  ز شوق  و  شور مالامال

يكي  از ما كه زنجيرش  سبكتر بود

 به  جهد  ما درودي  گفت  و بالا  رفت

  خط پوشيده  را از خاك  و  گل بسترد  و با خود  خواند

 و ما  بي تاب

لبش  را با زبان  تر كرد   ما نيز آنچنان كرديم

و  ساكت ماند

 نگاهي  كرد سوي  ما و ساكت ماند

دوباره  خواند  ، خيره  ماند ،

پنداري  زبانش  مرد

نگاهش  را ربوده  بود ناپيداي  دوري ، 

ما خروشيديم

 بخوان !‌ 

او همچنان  خاموش

  براي  ما بخوان !  

 خيره  به ما ساكت  نگا  مي كرد

 پس  از لختي

  در اثنايي  كه زنجيرش  صدا مي كرد

فرود آمد  ، 

گرفتيمش  كه پنداري  كه  مي  افتاد

نشانديمش

 

به دست ما و دست خويش  لعنت  كرد

 چه خواندي ،  هان ؟

 مكيد  آب دهانش  را  و گفت آرام

نوشته  بود

همان

كسي  راز مرا  داند

كه از اينرو  به آرويم  بگرداند

نشستيم

و  به مهتاب  و شب روشن نگه كرديم

و  شب  شط  عليلي  بود