ما ایرانی ها هم رسم و رسوم های خوبی داریم. یکیش همین خونه تکونی دم عیده.

همه حسابی  به تکاپو می افتند تا همه چیز تمیز و نو بشه . لباس نو میخرند. موبایل نو . ماشین نو. مبل نو.  خونه نو.  وووووووووووو

ولی در تموم زندگیم ندیدم که کسی وقتی سال نو میشه دنبال عاطفه نو. محبت نو ویا دل نو باشه. هیچکی دلش نمیخواد خودش را تغییر بده. همه چیز نو میشه. همه جا خونه تکونی میشه. ولی قلبامون همیشه همیشه پر غباه . حتی زحمت اینکه یک دستمال روی اون بکشیم را هم نمیدیم. اگه هم تکونی بهش بدیم فقط یاد کینه ها و نفرتهایی که داشتیم می افتیم.نه اینکه خودم اینجوری نباشم. نه خود من وخود شما همه همه همه همین جوری هستیم. اصلا اینجوری به دنیا اومدیم. این جوری بزرگ شدیم . همین جوری هم خواهیم مرد. همه همه زندگیمون همه چیزمون را سال به سال نو میکنیم جز قلبون را که سال به سال قدیمی تر و سیاهتر میشه از بس دوده میگیره. چه کار باید کرد را هم بلد نیستیم.